Stef Van Hyfte, een mengeling tussen het prototype mad scientist en een zelfkastijdende Willy Vandersteen had het briljante idee de afstuderende en afgestudeerde briljante tekenaars die rondzwierven op de campus van Sint Lukas Brussel vast te leggen op de gevoelige plaat. Dat door de nog briljantere fotografe Elke Broothaers. Om het op zijn E. Wally's te zeggen: WAW!
Boven: een eerste ontwerp voor de nieuwe stripstrijd, die wegens nationale ambitie nu Focus Strip Award heet. Een naamsverandering die ik ondanks een mantra tegen het vergeten over het hoofd had gezien bij het maken van dit eerste ontwerp. Daaronder de uiteindelijke illustratie, rechtgezet met wat tips van NIX. Hieronder een impressie van de geconcentreerde flow-staat waarin ik dit tot stand bracht.
Als was het heilzaam voor de mensheid heb ik de teken-werken hervat voor mijn ode aan het niets doen "Mijn muze ligt in de zetel". Een graphic novel over zetels, zelfliefde, vrouwelijke emancipatie, oedipale nachtmerries, wafels en mooie vieze gedachten. Zo doe ik spijtig genoeg toch iets, sorrie daarvoor lieve niets. Hieronder zijn alvast twee geïllustreerde gedichten.
Nieuwe tekening voor mean en lean dierenartsenblad Vrij en vrank, April 2011. Dieren beröntgenstralen kost blijkbaar papierwerk en geld. Een grappige bladspiegel is prijsloos.
Wat volgt is wat voortvloeide uit het "cartoonist bij De Standaard" avontuur. Het dagelijks leveren van cartoons is iets wat ik danig onderschat had. Een stiel op zich, waarvoor ik mijn respect graag betuig. RESPECT. Niet elke dag kwam ik tot mijn beste werk.
Soms recycleerde ik beelden. Soms gebruikte ik onbelangrijk nieuws. Soms tekende ik politieke karikaturen, the agony! Soms gaf ik toe aan koningshuismopjes, the horror! Soms werd ik ronduit cynisch, zo ongrappig was het nieuws. Soms gewoon een beetje eye candy vermomd als cartoon. Meestal at ik wafels en dronk ik koffie. Wich is nice.